Κεριά αναμμένα οι προσευχές μας, να πάψει με τους ανέμους να λικνίζει τα κόκκινα πέπλα της.Μα αυτή αναστενάζει πύρινες γλώσσες, χλευάζει τον πόνο των ανθρώπων , ανάλαφρα τυλίγει τους κόπους μιας ζωής και στο χορό της θυσία κάνει τις μοίρες αυτών που αγαπήθηκαν και αγάπησαν.Θα αναπαυτεί σε χώμα ξέπνοο, γκρίζο και άκληρο μα θα ναι αργά τίποτα δεν γυρίζει πίσω το χρόνο της κατάρας.
Δεν θα ξεχάσουμε…θα πούμε….
Πάντα ξέχναμε όμως τα ραγισμένα βλέμματα και τις ευθύνες που κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου στα υπόγεια του ασυνειδήτου μας ..
Μόνο ένα πράγμα ….αν το είδωλο στον καθρέφτη ,που άναψε το λίκνο της είναι απο χώμα και νερό φτιαγμένο, τότε τα κρίματα της κόκκινης θυσίας είναι δυσβάσταχτα για όσους ακόμη λέγονται άνθρωποι…
Μόνο αυτό….. και έπειτα απέραντη σιωπή να σιγοκαίει τις ψυχές μας ….
Αυτή δεν σβήνει με νερό….
Θεοδώρου Ελευθερία